Σήμερα, ο Γιώργος Γάκης...
μιλάει στον «Η.Α.», στην πρώτη του συνέντευξη για το Too much ain’t never enough. Ιδού:
Από πού δεν σου φτάνει να παίρνεις πολύ;
Από παντού, είμαι πλεονέκτης (γέλια). Πάντα θεωρώ ότι υπάρχει και κάτι άλλο, κάτι ακόμα. Για να είμαι ειλικρινής, το τραγούδι που έδωσε και τον τίτλο στο δίσκο είναι για τον Τζιμ Μόρισον, που είχε αυτή τη φιλοσοφία. Τον καιρό που έφτιαχνα τα τραγούδια, κάναμε στο μαγαζί τα γνωστά tributes στους Doors και είχα μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου, που λέμε. Είναι όμως και η φιλοσοφία του ροκ αυτή, να παίρνεις πάντα περισσότερα, έστω και σε παρεξηγημένα μονοπάτια και σκοτεινές πλευρές.Κατ’ αρχάς, γιατί σε αυτά τα δέκα χρόνια άλλαξα τη ζωή μου. Το Forbidden Paradise βγήκε τη χρονιά που έφευγα από τη Θεσσαλονίκη και γυρνούσα στα Γιάννενα. Ήταν μια τεράστια αλλαγή, έπρεπε να επαναπροσδιοριστώ και ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης, έχοντας μάλιστα πολύ μεγάλες φοβίες αν θα μπορούσα να συνεχίσω να κάνω όσα έκανα και κάνω. Ευτυχώς, οι φοβίες δεν επαληθεύτηκαν και κατέληξα να κάνω πολύ περισσότερα πράγματα από πριν.
Ο άλλος λόγος ήταν ο οικονομικός. Οι 4 δίσκοι που έκανα πριν από αυτό (3 και 1 ακυκλοφόρητος) πληρώθηκαν από την τσέπη μου. Δεν ήμουνα πλέον σε θέση να κάνω ένα τέτοιο άνοιγμα και να σου πω την αλήθεια, το πήρα και εγωιστικά, λέγοντας «δεν το ξανακάνω».
Τρίτος λόγος είναι ότι αυτά τα δέκα χρόνια ασχολήθηκα μεν με τη μουσική, αλλά περισσότερο σε οργανωτικό επίπεδο, με όλες αυτές τις συναυλίες που έγιναν στα Γιάννενα με καλλιτέχνες γνωστούς, στο δικό μου πεδίο πάντα. Κάποια στιγμή όμως είπα ότι πρέπει, και σαν «τελευταία προσπάθεια» αν θες, να κάνω κάτι δικό μου, δημιουργικό, για μένα και τους φίλους μου.
Ένα πρωί δηλαδή μπήκες στο στούντιο;
Όχι ακριβώς. Τη στιγμή που σκεφτόμουν αυτά, υπήρξε το κίνητρο: Ο Κιπ Γουίνγκερ. Εγώ ήθελα να κάνω κάτι παραπάνω από τις δυνατότητες που είχα. Την τελευταία φορά λοιπόν που ήρθαν οι Winger στα Γιάννενα, τρώγοντας μουσακά στο σπίτι της μάνας μου (γέλια), μου λέει «αν κάνεις κάποια δουλειά, θέλω να την αναλάβω». Στο μεταξύ, εγώ ακούγοντας τον τελευταίο του δίσκο είχα στο μυαλό μου ότι κάτι τέτοιο ήθελα να κάνω. Να έχει δηλαδή βάση το χαρντ ροκ των ‘80s αλλά να έχει μια σύγχρονη παραγωγή, σημερινή.Αυτή η διαδικασία ήταν και το διαβατήριο για να γίνει έξω ο δίσκος;
Όχι ιδιαίτερα. Από τη μια προέκυψε, από την άλλη ήξερα πολύ καλά τις δυνατότητες ενός ξενόγλωσσου δίσκου στην Ελλάδα. Όχι ότι περιμένω θαύματα, αλλά σίγουρα και μέσω της τεχνολογίας (θα κυκλοφορήσει σε Amazon, iTunes κ.λπ.) θα φτάσει πιο μακριά. Είναι και μια επιβράβευση, αν θέλεις.Μεγάλο διαβατήριο σε αυτή την υπόθεση, ήταν ο Τζο Λιν Τέρνερ. Τότε είπα ότι «έχουμε κάτι». Ξεκίνησα μια προ-παραγωγή μερικών κομματιών με τον παλιό Troublemaker κιθαρίστα Νίκο Ζούρο στον υπολογιστή, τον Απρίλιο του ’10 βρίσκω τον Γουίνγκερ στο Λονδίνο και του δίνω ό,τι είχαμε γράψει και μου λέει «είμαστε σε καλό δρόμο».
Αυτός στο μεταξύ είναι και ευθύς σε σημείο… αγένειας «πέτα το, κράτα το» δηλαδή, και εγώ έχω εμπιστοσύνη σε τέτοιους ανθρώπους γενικά. Μετά, μπλέχτηκα με τους Scorpions και σταματήσαμε πάλι. Εκεί όμως ήρθε και το δεύτερο κίνητρο. Είμαστε στο Ρίο, μετά τη συναυλία στα Γιάννενα, σε μια ψαροταβέρνα με τους Scorpions και μου λέει ο Τζέιμς Κότακ (ο ντράμερ τους) ότι αν κάνω κάποιο δίσκο μια μέρα, θέλει να παίξει. Του απαντάω ότι έχουμε ξεκινήσει να τον ετοιμάζουμε και σκέφτομαι ότι «έχουμε θέμα εδώ». Έτσι μαζεύτηκαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι και ξεκίνησε η ηχογράφηση, από τον Οκτώβριο του ’10.
Αισθάνεσαι ότι κάνεις κάτι περισσότερο από το να υλοποιείς παιδικά όνειρα;
Πλάκα-πλάκα, μου βγαίνουν (γέλια). Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητός, είναι θέμα προτεραιοτήτων. Εγώ αποφάσισα ότι οι δικές μου προτεραιότητες είναι αυτές. Δεν έχω κάνει οικογένεια γι αυτούς τους λόγους, δεν θέλω να ταλαιπωρώ κανέναν και μ’ αρέσει η φάση του δρόμου. Σου παίρνει πράγματα, είναι αλήθεια, αλλά για μένα τουλάχιστον είναι μεγάλη ικανοποίηση να μπορώ να σηκώσω το τηλέφωνο και να μιλήσω με τον Ντον Ντόκεν ή τον Τζο Λιν Τέρνερ. Υποθέτω ότι κάποιος ποδοσφαιριστής μπορεί να θεωρεί ικανοποίηση όταν μιλάει με τον… για πες κανέναν γιατί δεν το έχω (νέα γέλια).Σκέφτεσαι καθόλου τη συνέχεια; Από τι θα εξαρτηθεί; Από το πώς θα πάει καλλιτεχνικά ή εμπορικά;
Εξαρτάται. Τώρα να σου πω την αλήθεια δεν σκέφτομαι τόσο τη συνέχεια. Έχει τη δυσκολία της και κυρίως αυτή είναι η δημιουργία, αν δηλαδή θα κάνεις κάτι καλύτερο από αυτό που έκανες τώρα.Κάτι διαφορετικό μπορείς να κάνεις; Υπό την έννοια ότι το συγκεκριμένο μουσικό στυλ δεν είναι και ό,τι πιο σύγχρονο
Δεν ξέρω, θα πρέπει να είμαι σίγουρος. Ναι μεν να πειραματιστώ αλλά να ξέρω ότι είναι κάτι καλό. Γιώργο, δεν θα έκανα τίποτα που δεν το ξέρω, είμαι αυτής της άποψης. Προσπαθώ να μη λέω ψέματα με τη μουσική μου. Αν μου ‘λεγες τώρα να κάνω κάτι στο στυλ των Muse, τους οποίους εκτιμώ απεριόριστα, δεν θα το έκανα γιατί δεν το ξέρω.Μια και είπες για Muse, τι ακούς τελευταία;
Όχι κάτι συγκεκριμένο, αλλά είμαι ανοιχτός. Και στο ραδιόφωνο θα ακούσω δηλαδή και cd και μου αρέσουν αρκετά καινούργια πράγματα, άλλα μου αρέσουν, άλλα όχι. Μόνο πολύ μέταλ δεν ακούω, ιδιαίτερα τις πιο ακραίες τάσεις του. Αλλά όταν πάω σπίτι, βάζω κάτι από Aerosmith και γίνομαι άλλος άνθρωπος.
Σ’ ευχαριστώ πολύ
Ευχαριστώ κι εγώ
agon.gr
epirus.ellas.tania@gmail.com
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου