Αυτοί τουλάχιστον δεν απέσυραν τη στήριξή τους από την κυβέρνηση του κόμματός τους, όπως έπραξε ο...
ίδιος το 1993 γκρεμίζοντας την κυβέρνηση του ίδιου του κόμματός του, της ΝΔ, που ηγείται σήμερα. Απλά θεώρησαν αναξιοπρεπές και ανέντιμο να πιπιλίζουν μέχρι την παραμονή σχεδόν της ψηφοφορίας για το μνημόνιο την αντιμνημονιακή καραμέλα που τους επέβαλε ο αρχηγός τους και ξαφνικά να εμφανισθούν υπέρμαχοι του μνημονίου επειδή η συμπόρευση με τις επιταγές του Βερολίνου αποτελούν προϋπόθεση για την εκπλήρωση των προσωπικών φιλοδοξιών του σημερινού αρχηγού της ΝΔ.
Ο ίδιος ο κύριος Σαμαράς είχε διαγράψει τη Ντόρα Μπακογιάννη και την Έλσα Παπαδημητρίου επειδή υπερψήφισαν το μνημόνιο και σήμερα διέγραψε 22 βουλευτές επειδή το καταψήφισαν! Υπάρχει λογικός συνειρμός; Βέβαια οι συνθήκες άλλαξαν, όπως υποστηρίζει, όμως επιδεινώθηκαν προς την ίδια κατεύθυνση ώστε να μη δικαιολογούν την αλλαγή πλεύσης αλλά αντίθετα να δικαιώνουν τις αρχικές επιλογές.
Βέβαια οι διαγραφές που ακολούθησαν την ψηφοφορία για το δεύτερο μνημόνιο δεν αποτελούν κεραυνό εν αιθρία. Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί κάτι συνταρακτικό στους κόλπους της ΝΔ αφού η πορεία του κυρίου Σαμαρά συμβάδιζε πάντα με τη διάσπαση και τη διάλυση. Διότι δεν ήταν μόνον η ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη το 1993 αλλά και η Πολιτική Άνοιξη που δημιούργησε, η οποία απαξιώθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε διαλύθηκε. Σε σημείο ώστε συγκρίνοντας την αυτοκατάργηση της ΠΟΛΑΝ με το εφτάψυχο ΛΑΟΣ να διερωτάσαι ποιός θα πρέπει να διαμένει στο ισόγειο της νεοφιλελεύθερης πολυκατοικίας και ποιός στο ρετιρέ. Ο κύριος Καρατζαφέρης ή μήπως ο κύριος Σαμαράς;
Ο Θόδωρος Κουλουμπής σε άρθρο του στην «Καθημερινή» τον περασμένο Μάιο αφού χαρακτήριζε «ανώφελη την περιπέτεια για την ονομασία των Σκοπίων» έγραφε: «Αν ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ήταν υπουργός Εξωτερικών το 1991-2, αντί του Αντώνη Σαμαρά, η ενοχλητική αυτή υπόθεση που ταλαιπώρησε και ταλαιπωρεί την Ελλάδα θα είχε κλείσει με ένα σύνθετο όνομα όπως Σλαβομακεδονία ή Νέα Μακεδονία».
Και να είναι μόνον αυτό; Ποιός ξεχνά ότι το 1990 υποκίνησε την ελληνική μειονότητα για να αποσταθεροποιήσει το καθεστώς του Αλία με επακόλουθο τη μαζική φυγή ομογενών και Αλβανών στη χώρα μας λες και υπήρχε περίπτωση να διασωθεί ο Αλία όταν κατέρρεαν το ένα μετά το άλλο τα κομμουνιστικά καθεστώτα. Ποιό ήταν το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής; Να δεινοπαθήσουν ολόκληρες περιοχές της ελληνικής επικράτειας από την επέλαση των Αλβανών, να παραμένουν εχθρικές οι ελληνοαλβανικές σχέσεις και το χειρότερο μαζί με τη συρρίκνωση της ελληνικής μειονότητας να αποδυναμωθούν τα εθνικά μας ερείσματα στη Β. Ήπειρο.
Να προσθέσουμε σε όλα αυτά την πολιτική των «ομοειδών περιπτώσεων» μεταξύ Β. Ηπείρου και Κοσσόβου και τη συναίνεση που παρέσχε τον Δεκέμβρη του 1991 στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας με πρόσχημα την ψευδεπίγραφη υπόσχεση του Γκένσερ περί μη αναγνώρισης της ανεξαρτησίας των Σκοπίων στην περίπτωση μη συμμόρφωσής τους στο θέμα της ονομασίας.
Γιατί ασχολούμαι με τη ΝΔ και τον αρχηγό της; Διότι το ΠΑΣΟΚ με τη μνημονιακή του πολιτική έχει αποκαλυφθεί στον ελληνικό λαό και έχει αποκαθηλωθεί στη συνείδησή του ώστε να μην μπορεί άλλο να τον παραπλανήσει για τις προθέσεις του. Μάλιστα ο κ Βενιζέλος, ακόμη και αν ικανοποιήσει τις αρχηγικές του φιλοδοξίες που τόσο άκομψα εκδήλωσε μετά τις εκλογές του 2007, έχει συνδεθεί άρρηκτα και σε ρόλο πρωταγωνιστή πριν και μετά την κρίση με τη σημερινή κατάντια της χώρας. Είναι δυνατό λοιπόν να εμπιστευθούμε το μέλλον μας σε δύο πολιτικούς που υπήρξαν και παραμένουν πρωταγωνιστές του πολιτικού συστήματος που μας οδήγησε στην κρίση;
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε μία συμβολική ενέργεια παραιτήθηκε από την ετήσια αποζημίωσή του. Μάλιστα για να ικανοποιήσει το δημόσιο αίσθημα αντέδρασε δημόσια και στην απαράδεκτη συμπεριφορά του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Όμως ο λαός προσδοκά από τον Πρόεδρο πράξεις και όχι λόγια ή συμβολικές ενέργειες, πράξεις που να ανταποκρίνονται στο αντιστασιακό του παρελθόν που κάθε τόσο επικαλείται.
Να ακολουθήσει δηλαδή το παράδειγμα του Ισλανδού ομολόγου του και να αναπέμψει τη νέα επαχθή δανειακή σύμβαση ή να παραιτηθεί αρνούμενος να προσυπογράψει την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης. Η μικρή Ισλανδία, ο πρόεδρος της οποίας αρνήθηκε να υπογράψει το νόμο που μετέφερε στις πλάτες του λαού τα χρέη δύο εγχώριων τραπεζών που χρεοκόπησαν και οδήγησε τη χώρα σε δημοψήφισμα, δεν κατέρρευσε. Αντίθετα πρόσφατα ο οίκος αξιολόγησης Fitch Ratings αναβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Ισλανδίας, εξέλιξη που την επιτρέπει να θεωρείται εφεξής αξιόπιστος δανειολήπτης.
Όμως πού χάθηκε η περηφάνια και η αξιοπρέπειά μας; Πώς επιτρέπουμε να την ποδοπατούν; Πού χάθηκε το φρόνημα της Εθνικής Αντίστασης; Παραδίνοντας ο λαός τον οπλισμό του στον Βρετανό Σκόμπυ στη Βάρκιζα φαίνεται ότι παρέδωσε και την ψυχή του. Αποδεικνύοντας ότι ένας συμβιβασμός φέρνει νομοτελειακά έναν χειρότερο και οδηγεί σε έναν κατήφορο χωρίς τελειωμό.
Μακροδημόπουλος Δημήτρης
18-2-2012
Φάνης Τσαπικούνης.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου