Μια στιγμή, μια Zωή.

Εγώ πότε θα γίνω μάνα; Η κλασική ατάκα της Δήμητρας Παπαδοπούλου από την ομώνυμη σειρά «Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς».

Μια φράση, ένα ερώτημα, μια ουσία. Ένα ερώτημα που περικλείει γύρω του χιλιάδες σκέψεις, ανάμεικτα συναισθήματα, πολλά όνειρα. Ο ερχομός στη ζωή ενός...


παιδιού, η αλλαγή της ζωής ενός ζευγαριού.

Ένα τσαφ και μια φλόγα ανάβει. Μια φλόγα ζεστή κ θεληματική. Μια φλόγα μικρή που σιγά – σιγά μεγαλώνει και γίνεται μεγάλη και πιο μεγάλη και το παράδοξο είναι ότι δεν θέλεις με τίποτα να σβήσει ποτέ. Σαν να κρυώνεις και να θέλεις να μείνεις για πάντα δίπλα της.

Σα να είσαι με τον άνθρωπό σου και να θέλεις να περνάς ωραίες στιγμές μαζί του. Σα να είσαι με την παρέα σου και να θέλεις να περνάς ευχάριστα το χρόνο μαζί τους.

Αλήθεια το συναίσθημα δεν είναι μοναδικό; Είναι το θαύμα της ζωής που ελπίζεις ότι κάποια στιγμή θα χτυπήσει και τη δική σου πόρτα. Ένα θαύμα, μια ΖΩΗ. Μια αθώα ψυχή. Σ’ αυτή τη ζωή μπορεί να συναντήσει κανείς την απόλυτη αγνότητα και ομορφιά. Σαν τον ήλιο που ξυπνά το πρωί και η μέρα γίνεται όμορφη.

Αχ αυτά τα μωρά !!! Μικρά συννεφάκια έτοιμα να κλάψουν από ευτυχία. Πόσο ευτυχισμένο μπορούν να κάνουν τον άνθρωπο. Από την μέρα που γεννιούνται όλα αλλάζουν. Όλα. Σε μαθαίνουν και μαθαίνεις πολλά. Το να χαίρεσαι χωρίς λόγο, το να ασχολείσαι με κάτι, το να απαιτείς με όλη σου την δύναμη αυτό που επιθυμείς.

Σου διδάσκουν αυτά κι ακόμα πιο πολλά. Ποιος; Τα παιδιά.
Αυτά ξέρουν πολλά. Την αλήθεια. Όχι το ψέμα. Την αγάπη. Όχι το μίσος. Είναι πλασματάκια που θέλουν να μάθουν. Ν’ ανακαλύπτουν τον κόσμο, να ερευνούν τα πάντα, να παρατηρούν το κάθετί, αλλά και να απορούν. Να ρωτούν για τα πάντα. Γιατί;

Λένε πως τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Αυτά τα δυο ματάκια να κοιτάξεις, τίποτε άλλο δεν θέλεις. Σου λένε τα πάντα. Κι όταν δακρύζουν δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο από δυο δροσοσταλίδες νερού πάνω σε τριαντάφυλλο.

Κι όταν γελάνε είναι σα να ζεις στον παράδεισο περιτριγυρισμένος από αμέτρητους αγγέλους και τότε είσαι ευτυχισμένος. Γιατί τα παιδιά είναι ευτυχία. Σου δίνουν ΖΩΗ. Σου γεμίζουν τη ΖΩΗ. Ζεις για έναν ακόμη λόγο παραπάνω.

Μαζί τους ξεχνάς κάθε δικό σου πρόβλημα και ανησυχία. Ένα γέλιο, ένα χαμόγελο, μια γκριμάτσα, μια κίνηση, ένα χάδι, ένα άγγιγμα, μια λέξη σε στέλνουν στον έβδομο ουρανό.

Πιάσε την ευκαιρία να ζήσεις όλα αυτά. Μπορείς. Θέληση να υπάρχει. Κι εσύ κάποτε ήσουν παιδί. Γιατί και αυτά δεν είναι τίποτε άλλο από μια μικρογραφία των μεγάλων. Ό, τι ανάγκες και θέλω έχουμε εμείς, τόσες ανάγκες και θέλω έχουν και τα παιδιά.

Και όταν ήρθε στην ζωή μας, αυτή άλλαξε. Ομόρφυνε, έλαμψε, έγινε χαρύμενη, ευτυχισμένη. Είναι ένα συναίσθημα έντονο, σαν λάμψη φωτός, μαγικό, μοναδικό. Στιγμή που δεν ξεχνιέται. Από την στιγμή της γέννησης αλλά και οι μικρές καθημερινές στιγμές που ζούμε μαζί της, μας χαρίζουν ευτυχία και χαρά. Τα γέλια της, τα χαμόγελά της, η γκρίνια της, που και που το κλάμα της μας συγγηνούν.

Ακόμα και όταν η ίδια προσπαθεί να ανακαλύψει, να διακρίνει πράγματα και ανθρώπους γύρω της, με ένα χαμόγελό της μας γεμίζει με τα πιο έντονα συναισθήματα χαράς, κάτι σαν να ανεβαίνει η “αδρεναλίνη”της ευτυχίας κάτι που ζεις και το απολαμβάνεις στο πιο έντονο βαθμό.

"Εύχομαι υγεία και ευτυχία στη ζωή όλων των ανθρώπων και το μόνο που μένει πραγματικά και δεν χάνεται από την μνήμη αλλά από το παρόν είναι αυτό ακριβώς. Να ζούμε την κάθε μας στιγμή σαν να είναι η τελευταία. Τότε μόνο θα μείνουν αναμνήσεις που περνώντας στο χρόνο δεν θα αλλοιώνονται στο μυαλό, αλλά θα ζωντανεύουν με τη θύμιση".

epirus.ellas.tania@gmail.com

Posted in: AΠΟΨΕΙΣ, ΚΟΙΝΑ, ΤΑΝΙΑ